zaterdag 24 februari 2018

Een beginnetje is er al

Vannacht heeft het weer licht gevroren. Het is het begin van een heuse vorstperiode. Morgen valt de echte kou in. Transportkou, die ons in maart op natuurijs gaat brengen. Dat gebeurt niet zomaar. De laatste keer, dat ik in maart geschaatst heb op natuurijs, was in 1986, een paar dagen na de Elfstedentocht. Dat is dus redelijk zeldzaam te noemen.
Daar ik toch al 4 ochtenden vrij genomen had om schaatslessen aan kinderen te geven in de Leidse IJshal, was het maar een kleine moeite om de rest van de week vrij te nemen. Op mijn werk weten ze al, dat ik met natuurijs vorstverlet heb. Op grond van de eerste berichten had ik ingeschat, dat we maandag al op natuurijs zouden kunnen schaatsen.
De combinatie van zon, wind en iets te hoge middagtemperaturen tempert mijn optimisme een klein beetje.
Maar het is niet de vraag of, maar wanneer we op natuurijs rijden. Waarbij de gisterenmiddag nog dicht liggende ijsbaan van Warmond de hoogste ogen gooit als primeur.
Om alles een beetje in de gaten te houden, fietste ik naar het boodschappen doen bij "De Helianth" door naar de ijsbaan van Voorschoten. Deze lag om 11 uur weer helemaal dicht. Als het dicht blijft liggen, dan kan het heel snel gaan als de transportkou komt. Het water onder het ijs kan dan nog sneller afkoelen en aanvriezen.
Ik trapte door naar de Vogelplas. Ondanks de harde wind lag het grootste deel van de noordkant langs de Kniplaan aardig dicht. En dat ondanks de nog steeds doorstaande wind, die golven toverde op zo'n 80% van de Vogelplas. Een beginnetje is er. De wind zal een nacht weg moeten vallen, dan kan het snel gaan. Maar gezien de voorspellingen schat ik in, dat dit niet voor woensdag zal zijn.
Op de terugweg reed ik nog even langs de ijsbaan in de Stevenshof. Ook deze kleine ijsbaan lag weer helemaal dicht. Ik ga er derhalve van uit, dat we komende week hoe dan ook op natuurijs kunnen schaatsen, waarbij het de vraag is, of we op maandag of op dinsdag op natuurijsbanen kunnen schaatsen.
Voor het "echte" natuurijs denk ik, dat de Gouwzee wel eens sterk uit de bus zou kunnen komen. De noordoostenwind blaast stukjes ijs naar de dijk naar Marken. In december 2010 leverde dat een ijsplaat van 16 centimeter op, terwijl je in onze omgeving nog nauwelijks kon schaatsen.

vrijdag 23 februari 2018

Een rondje langs de banen

Om half 6 stond de wekelijkse training voor de kinderen van de IJVL weer op het programma in de Leidse IJshal, waar tweevoudig Olympisch kampioen Kjeld Nuis en de nummer 6 van de 1000 meter, Kaj Verbij, hebben leren schaatsen.
Uiteraard kwam bij de schaatsles de gouden medaille van onze clubgenoot Kjeld voorbij.
Maar dat was niet de hoofdmoot van de schaatstraining, die ik aan een achttal kinderen zou geven. Dat was natuurijs. Als de schaatspluimen kloppen, dan komen we de komende weer weer op natuurijs.
Volgens deze pluim zouden we vanaf maandag wel eens op natuurijs kunnen komen, een voor deze kinderen totaal nieuwe ervaring. Ik leerde hen, hoe je met meewind moet schaatsen, maar ook hoe met tegenwind. Een stukje veiligheid kwam ook aan de orde: hoe haal je jezelf of iemand anders uit een wak.
Terwijl wij op de binnenbaan bezig waren met onze training, was er op de buitenbaan een groep van ongeveer 40 volwassenen bezig met curling met grote houten schijven.
Af en toe leek het wel, of we in een timmerfabriek terecht gekomen waren.
Om in te schatten, waar we maandag of dinsdag terecht kunnen, had ik vanaf filiaal Hoornes/Rijnsoever een rondje langs de banen gefietst. Langs het Oegstgeester kanaal fietste ik naar Warmond, waar de luw gelegen ijsbaan bijna helemaal dicht lag.
Met de weersverwachtingen erbij zou deze op zijn vroegst maandag de poorten open kunnen doen.
Leiderdorp lag nog half open, hetgeen ook gold voor de ijsbaan van Zoeterwoude. Maar de grootste teleurstelling was toch Voorschoten. Deze lag gisteren helemaal dicht, doch op de helft van de ijsbaan waren nu golven te zien.
Lichte vorst op klomphoogte in combinatie met overdag zon, wind en temperaturen van een graad of 3 in het zonnetje was teveel van het goede.
Ook de ijsbaan in de Stevenshof was dit lot beschoren. Maar goed, dit rondje langs de banen leerde me, dat Warmond ons de grootste kans biedt om op natuurijs te kunnen schaatsen.

Dubbelslag voor Kjeld

Hoe spannend wil je het hebben. Op de 1000 meter werd een ouderwetse Nederland-Noorwegen uitgevochten door de winnaars van de 500 en de 1500 meter: Håvard Lorentzen en Kjeld Nuis.
Het verschil in dit prestigeduel bedroeg uiteindelijk vier honderdste van een seconde. Als je alleen het woord "vier" uitspreekt, dan ben je al over die tijd heen. Gadegeslagen door heel veel bekenden in de Leidse IJshal, waar de basis is gelegd voor deze dubbelslag voor Kjeld Nuis, kon iedere schaatser in de Leidse regio trots zijn op deze IJVL-er.
Zelf moest ik werken, maar gelukkig kun je tegenwoordig vrijwel alles live op internet zien. Maar eerlijk is eerlijk: tegen de sfeer in de Leidse IJshal kon weinig op.
Nu moet je als schaatser altijd scherp blijven. Dat deed mijn trainingsmaat Wierd Wagenmakers dan ook, toen hij me mailde: "Heb je gezien welke muts de vader van Kjeld Nuis op zijn hoofd had op de tribune na zijn overwinning? .....!"
Ik bekeek het filmpje op de site van de NOS en inderdaad, daar zag ik op 1.10 de pet met het logo van 333m.nl, een actie, die ik iedereen van harte kan aanbevelen!
Eén ding is zeker: Kjeld heeft er niet met de pet naar gegooid!

donderdag 22 februari 2018

Golven op de Vogelplas

De extra nachtrust, die ik deze week gepakt heb, heeft me goed gedaan. Normaal gesproken was ik vanmorgen weer naar de Leidse IJshal gefietst om met de "Krasse knarren" de piramide van 125 rondjes te rijden. Maar met het oog op deze ijspluim wilde ik geen enkel risico nemen.
Dat wordt komende week dankzij transportkou uit Siberië schaatsen op natuurijs.
Daar ik vanavond mijn avonddienst vrij had genomen om ook vanavond weer vroeg naar bed te kunnen, werkte ik vandaag thuis.
Daar het niet goed is om de hele dag binnen te zitten, fietste ik via de volkstuin, waar ik het fruitafval in het compostvat gooide, via de Horstlaan naar de Vogelplas. Onderweg zag ik, dat met name de schaduwrijke sloten, zoals langs de Horstlaan, nog dicht lagen.
Daar de Schenksloot nog helemaal open lag, vermoedde ik, dat dit bij de Vogelplas ook wel eens het geval zou kunnen zijn. Helaas werd mijn vermoeden bewaarheid. Golven op de Vogelplas spraken duidelijke taal. Maar dit soort maxima werken natuurlijk ook niet bepaald mee.
Alleen de slootjes tussen de rietkragen lagen dicht, voor de rest was de Vogelplas nog steeds het domein van de watervogels. Maar geen nood, dit ligt geheel in de lijn der verwachting.
Op de terugweg fietste ik langs de kaalslag aan de kant van de A4 door de Vlietlanden naar de ijsbaan van Voorschoten. Tot mijn stomme verbazing lag deze helemaal dicht. Als dit de komende dagen zo blijft, dan kan het snel gaan als de kou komende zondag invalt.
Ook de kleine ijsbaan in de Stevenshof lag nog helemaal dicht. De kans, dat we zondag of maandag in onze omgeving op natuurijs kunnen schaatsen, is dus heel groot.
Thuisgekomen had ik net de verrassende gouden medaille van Suzanne Schulting bij het shorttrack gemist. Gelukkig kun je dit op internet makkelijk terugkijken.
Nummer 7 bracht deze jonge Friezin onverwachts veel succes.
Uiteraard moest Suzanne Schulting een plasje inleveren voor de dopingcontrole. Ik hoefde dat niet, maar de combinatie van kou en plaspillen werkt zeer probaat. Tijdens deze fietstocht van een kleine 30 kilometer in toeristentempo moest ik tot 3 keer een boom opzoeken.
Nu had ik al een naam hoog te houden op dit vlak, maar deze fietstocht maakte mij duidelijk, dat ik geen plaspillen ga slikken als ik op natuurijs ga schaatsen. Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

woensdag 21 februari 2018

Het geheim van Oranje

Vandaag stond het moeilijkste maar mooiste onderdeel van het schaatsen op het programma: de ploegenachtervolging. In Sotsji wonnen we daar tweemaal goud, dus dat zouden we vandaag ook wel weer doen. Het liep een tikkeltje anders.
De dames plaatsten zich keurig voor de finale door de Verenigde Staten in de halve finale te verslaan.
Daarin delfden ze het onderspit tegen Japan, dat het hele seizoen al oppermachtig is op de ploegenachtervolging, dus Johan de Wit heeft de Japanse vrouwen structureel op een hoger plan gebracht. Mijn lof daarvoor.
Bij de mannen, met Sven Kramer als de nimmer aflatende diesel in de gelederen, ging het in de halve finale al mis tegen de Noren, mede dankzij een gebroken klapveer van Jan Blokhuijsen. Je mag het pech noemen, maar je zou toch verwachten, dat op dit niveau niets aan het toeval wordt overgelaten.
Nederland greep nog wel het brons tegen Nieuw-Zeeland, waarna Noorwegen in een zinderende finale afrekende met thuisland Zuid-Korea, getraind door onze eigen Bob de Jong.
Het goede nieuws is, dat Noorwegen weer helemaal terug is op het hoogste podium met 2 gouden en een bronzen medaille.
Het slechte nieuws is, dat ik jullie een geheim moet verklappen. Het geheim van Oranje. Ik weet niet, of het jullie is opgevallen, maar het begin van de Olympische Spelen in Pyeongchang was een ware goldrush voor Nederland. Dat kwam, doordat de schaatsers tot grote hoogte werden opgestuwd door niemand minder dan Elfstedencrack Willem-Alexander van Buren.
Maar nauwelijks had het koningspaar de hielen gelicht, of het aantal gouden medailles liep drastisch terug.
Toeval? Ik dacht het niet. Dan kent u de Vaderlandsche geschiedenis niet goed. Daarin stond tijdenlang de leus "Voor koning en vaderland" centraal.
Onder het toeziend oog des konings deed eenieder zijn of haar Vaderlandsche plicht, doch daarna werd het toch wat minder.
Jullie zijn nu op de hoogte van het geheim van Oranje.
Maar niet verder vertellen hoor....


dinsdag 20 februari 2018

Verrassing in het kwadraat

De Olympische Spelen hebben het patent op verrassende uitslagen. Dat is ook het leuke van de sport.
Maar vandaag was er een verrassing in de buitencategorie. Want wie verzint het, dat je niet in de finale zit en je toch een felbegeerde Olympische medaille wint?
Dat gebeurde bij het shorttrack, waar de Nederlandse vrouwen bij de relay in de B-finale een wereldrecord reden. Meestal is dat leuk voor de statistieken, maar meer ook niet.
Doch vandaag was alles anders. Doordat Canada en China in de A-finale allebei een penalty kregen, kreeg Oranje het brons in de schoot geworpen.
En zo stond Nederland totaal onverwachts met winnaar Zuid-Korea en Italië op het erepodium.
Het meest bijzondere van deze verrassing in het kwadraat is, dat Jorien ter Mors de eerste vrouw wordt, die tijdens de Winterspelen een medaille wint in twee verschillende disciplines. Op de valreep, want het was haar laatste shorttrackwedstrijd.
Een terechte beloning voor haar doorzettingsvermogen na alle ellende, die ze de afgelopen jaren heeft moeten doorstaan.

Kou op komst

Na een goede nachtrust voel ik me nog een beetje gammel. Zozeer, dat ik vanmorgen het schaatsen met de "Krasse knarren" in de Leidse IJshal afzegde. Straks ga ik wel werken, ook al zal ik me rustiger houden dan gewoonlijk.
Ik weet, dat je niet moet sporten met griep in het lijf. Dan breek je meer af dan je in een maand op kunt bouwen.Ik hoop, dat ik volgende week de schade in kan halen.

 Ik moet het nu gewoon op de been zien te houden, want volgende week zou het wel eens natuurijs kunnen worden....


Met een ijspluim van tussen de 6 en 9 centimeter ijs kun je gewoon schaatsen op de Vogelplas!
En als deze weerkaarten uitkomen, is er mogelijk nog meer mogelijk.
Ik heb gelukkig geen koorts, maar schaatskoorts des te meer....

Håvard Lorentzen

Noorwegen is terug op het hoogste podium bij het schaatsen. Håvard Lorentzen versloeg het hele sprintersgilde op de 500 meter. Na 20 jaar drooggestaan te hebben heeft het Noorse schaatsen eindelijk weer eens goud.
Natuurlijk is het zuur voor het Oranje supertrio Jan Smeekens, Ronald Mulder en Kai Verbij, de Hoogmadenaar, waarvan ik uiteraard hoopte, dat hij Olympisch kampioen zou worden, maar voor het schaatsen is het goed, dat Norge weer meedoet. Sport gedijt immers met strijd. Als je vooraf al weet, dat er een Nederlander gaat winnen, dan is de spanning er toch al goeddeels vanaf.
Nu heeft succes altijd veel vaders, maar bescheiden als hij is hield de Noorse veteraan Mårtin Långbrøk op de achtergrond stilletjes de vlam van de hoop voor Norge brandend.
Hopelijk komt Noorwegen als schaatsgrootmacht weer terug en kunnen we weer een mooie tweestrijd tussen Nederland en Noorwegen gaan beleven.

maandag 19 februari 2018

Bilspier

Toen ik gisterenavond opstond om naar bed te gaan, had ik last van een bilspier.
Nu had ik verder niet veel bijzonders gedaan. Ik had 's middags 8 kilometer gefietst en na de 500 meter voor dames 10 kilometer gelopen zonder diep te gaan. Dat kon het dus niet zijn. Deze kleine man kon de pijn op die plek niet verklaren.
Na een goede nachtrust voelde de bilspier nog hetzelfde aan. Maar er was nog iets anders. Ik voelde ook lichte spierpijn in mijn armen. En dat, terwijl ik gisteren niet zwaar heb lopen tillen.
Daar veel mensen door de griep geveld zijn, kon dit er op duiden, dat ik dit mogelijk onder de leden zou kunnen hebben. Nu ben ik niet de persoon, die zich preventief ziekmeldt. Ik fietste dus gewoon naar Katwijk en dat werkte verder goed. De bilspier werd wat soepeler.
Toch voel ik me niet helemaal fit. Ik ga vroeg naar bed. Nachtrust is vaak een uitstekend medicijn. Ik hoop, dat ik morgenochtend fit genoeg ben om in de Leidse IJshal met de "Krasse knarren" te gaan schaatsen.
Want nu op Weerwoord steeds meer van zulke fraaie weerkaarten verschijnen, die duiden op een vorstinval volgende week, ga ik geen enkel risico nemen. Volgende week moet ik weer topfit zijn.